Witaj nieznajoma. Part 6

Wysiadła z samolotu ubrana w beżowy płaszcz, biały szal i czarne kozaki. Wczesnojesienne powietrze w Polsce przyprawiło Ją o drżenie ciała. Długie czarne włosy opadające na ciało kontrastowały z czerwoną szminką na Jej białej skórze spod której wyłaniał się słodki uśmiech. Powróciła.

Czekał z bukietem słoneczników i dwoma kubkami kawy spoglądając przez okno jak przechodzi na odprawę.

- Witaj nieznajoma – uśmiechnął się, nie dowierzając, że to ona.

- Witaj, cieszę się, że przyjechałeś – spojrzała na Niego z tęsknotą w oczach.

- Może pozwolisz zaprosić się na ciastko? Chyba jesteś zmęczona po podróży – zapytał chwytając Jej bagaż i powoli idąc w stronę wyjścia. Już nie mogła odmówić.

- Pewnie.

Mogłoby się wydawać, że nic się nie zmieniło, Jego błękitne oczy nadal świeciły gdy patrzył na Nią, usta nadal kusiły by je całować i te krótkie włoski lekko kręcące się na końcówkach. Wsiedli do samochodu ciągle rozmawiając, po drodze śmiali się jak dzieci wspominając wszystkie historie jakie przydarzyły im się w życiu.

- Jak Twoja narzeczona? – zapytała nie wiedząc czy to odpowiednia pora.

- Jestem wolnym człowiekiem, zaraz po Twoim wyjeździe rozstaliśmy się. Ty jesteś Tą właściwą osobą – nie ona.

- To… miłe – delikatnie uśmiechnęła się nie wiedząc co  odpowiedzieć.

Zajechali do małej restauracji , zamówił dwa kawałki ich ulubionego ciasta – karpatki -  i usiedli przy samym oknie w celu porozmawiania.

- Jak było w Paryżu? – zapytał opierając dłonie o podbródek, oczekując na ciekawą historię.

- Wiesz.. Miałam bardzo dużo pracy, wymagano ode mnie o wiele więcej niż w firmie we Wrocławiu. Kawa miała inny smak, ludzie byli bardzo otwarci, ale nie potrafiłam znaleźć z nimi wspólnego języka, no i te ich chrupiące kumkające potrawy.. Bleh – zaśmiała się dostrzegając, że On również dobrze się bawi w Jej towarzystwie.

Zjedli w spokoju ciasto  i wyszli. Nie wiedząc czemu instynkt Jej podpowiedział, że może posunąć się o krok do przodu. Splotła jego palce ze swoimi w drodze do auta i zaproponowała by podjechali do Niej. Jadąc do mieszkania trzymał swoją dłoń na Jej udzie i uśmiechał się niegrzecznie, tak jak lubiła najbardziej. Od momentu przeprowadzki nie był u Niej, więc pokierowała Go. Już nie mieszkała w wielkim bloku. Teraz to była mniejsza kamieniczka na uboczu miasta, obok znajdował się mały park ze złotymi liśćmi na drzewach. Mieszkanie było małe ale bardzo schludne. Dominowała biel mebli i drewno na podłogach.  W Jej pokoju pachniało jak zawsze świecami zapachowymi.

Podeszła do nocnej szafeczki by schować najmniej potrzebne rzeczy. Zapomniała, że tam był…  Jej pierścionek zaręczynowy. Położyła go na brzegu i wyszła do kuchni by naszykować śniadanie. Sztywno uśmiechając się podeszła do Niego i wyszeptała…

- Stęskniłam się za Tobą. A Ty? – zapytała z zaciekawieniem

- Nie odpowiem, to jest tajemnica. Może za jakiś czas się dowiesz – odpowiedział surowo by po chwili ukazać białe ząbki w uśmiechu.

Szalała za Nim jak za nikim innym a zaledwie godziny po tak długiej nieobecności uświadomiły Ją, że to z Nim chce być. Wyciągnął Ją szybko z przemyśleń chwytając Jej dłoń i wpychając Ją na Jego kolana. Położył dłoń na szyi delikatnie, palcem u drugiej ręki wędrował po Jej pełnych ustach.  Nie powstrzymał się i pocałował Ją. Bardzo namiętnie, lekko przygryzając wargę. Dłonią zaczął gładzić Jej długie włosy a drugą przesunął na szyję delikatnie ją muskając.  Czas jakby zatrzymał się, świat przestał się na chwilę kręcić a chwila zdawała się trwać wiecznie. Odsunął powoli twarz od Jej i popatrzył w Jej świecące pełne pożądania oczy, wargi wilgotne, lekko rozchylone zaczerwienione od resztki szminki. Wziął Ją na ręce i zaniósł do sypialni. Położył Ją na łóżku, odchylił włosy z szyi i zaczął delikatnie muskać skórę aż po ramiona i linię piersi, dłonią błądząc po brzuszku i biodrach. Wiedział dobrze co Ją podnieca i doprowadza do szaleństwa. Oderwała swoje usta od Jego, wskoczyła na Niego podciągając do pośladków czarną sukienkę.  Przesunął dłonie na Jej plecki i potem pupę delikatnie drażnią pazurkami.

Kochali się kilka razy dopóki bez sił nie opadli na łóżko. Leżeli wtuleni w siebie. Ona wtulona w Jego szyję, On z oparta głową na Jej włosach delikatnie dotykał Jej skóry na plecach. Od tych drobnych pieszczot przyjemne dreszcze przepływały przez Jej ciało.

- Tego mi bardzo brakowało.

- Mnie też A. Mnie też…

- Dzieli Nas tak wiele.. Ale może spróbujemy?

- Wiesz, że jestem na delegacji i raczej ciężko będzie.

- Wiem dobrze o tym, ale może za tydzień byśmy mogli się spotkać? – zapytała spodziewając się odmowy.

- Pewnie! -  odpowiedział całując Jej twarz.

Na cisnęło się Jej tak wiele słów – jednak wiedziała, że za wcześnie na cokolwiek. Musi poczekać. Poczeka, tak długo jak trzeba będzie. Albo On albo nikt inny.

Wstali, ubrali się i z uśmiechem na twarzy zjedli spóźnione śniadanie. Odprowadziła Go do samochodu, przytuliła się. Delikatnie uniósł Jej podbródek i zaczął subtelnie całować, dobrze, że trzymał Ją w pasie gdyż poczuła, że stopami dotyka nieba. Pocałunek trwał dłuższą chwilę, szkoda, że nie wieczność.

- Do następnego Nieznajoma!

- Do następnego… - spojrzała w dół i obróciła na palcu pierścionek z małym brylancikiem.